
Malowniczo nad Kwisą położony zamek Czocha, to jeden z najładniejszych i najlepiej zachowanych zamków w tej części Polski. Początki jego sięgają wieku XIII,ale toną w mrokach historii. Pierwsze wzmianki o zamku pojawiają się dopiero w XIV wieku. Był on wówczas własnością Piastów Śląskich i pozostał w ich rękach do 1346 roku. Przeszedł wówczas we władanie Korony Czeskiej. Przez stulecia zamek przechodził z rąk do rąk i barwne były jego dzieje. Obecnie zamek funkcjonuje jako hotel, udostępniany jest również zwiedzającym. O tajemnicach, skarbach i licznych legendach związanych z tym miejscem, można przeczytać w książkach i przewodnikach turystycznych.
Przewodnik Zamkowy jest do Państwa dyspozycji: codziennie w godz. 10:00 – 17:30
Od godz. 18:00 wstęp tylko na zewnętrzne dziedzińce zamkowe - płatne. Wstęp na zewnętrzne dziedzińce zamkowe bez zwiedzania Zamku: osoby dorosłe - 3 zł. Zwiedzanie sal zamkowych z przewodnikiem: osoby dorosłe - 12 zł; używanie kamery podczas zwiedzania - 5 zł.

Zamek na bazaltowym wzgórzu powyżej wsi Świecie powstał prawdopodobnie w XIV w. wybudowany przez księcia świdnicko-jaworskiego Bernarda jako zamek chroniący szlak z Łużyc do Lubania i Jeleniej Góry. Był jedną z warowni tzw. Okręgu Kwisy. W skład zamku wchodziły: kamienna wieża mieszkalna o nieregularnym kształcie, kaplica, gotycki dziedziniec i późniejszy XVII w. pałac. Całość umocniona była obwodowym murem obronnym i fosą. Utracił znaczenie militarne po włączeniu Śląska do Czech. Kilkakrotnie przebudowany (m.in. w XVI w. po pożarze i XVIII w.). W roku 1760 został opuszczony, spłonął w 1827 r. i do dziś pozostaje w ruinie.

Zamek zbudowany na samotnym wzniesieniu bazaltowym (460 m), powstał prawdopodobnie na początku XIII w. jako graniczna warownia książęca. Jak większość zamków z tego okresu składa się on z trzech części: dolnej, średniej i górnej. Zamek Gryf strzegący granicy Śląska, był odpowiednikiem łużyckich warowni położonych po drugiej stronie Kwisy — w Świeciu. Obecnie z dawnej budowli obronnej pozostały tylko ruiny. Można sobie jednak na ich podstawie odtworzyć obraz dawnej warowni. Najstarszą częścią warowni jest tzw. zamek górny. Do chwili obecnej zachowała się większa część murów, górny bastion obronny i lochy. Z górnej części roztacza się widok na okolicę.

Zamek, a właściwie jego ruiny, które możemy dzisiaj podziwiać powstał w 1355 roku, za sprawą Bolka II. . Po śmierci Bolka II w 1368 roku, księżna Agnieszka, przekazała zamek rycerzowi Goczowi Schoff, protoplaście rodu Schaffgotschów. Od tej pory budowla była w posiadaniu tego rodu aż do roku 1675, gdy w wyniku uderzenia pioruna zamek spłonął i został ruiną. Wtedy stał się on celem wycieczek mieszkańców Jeleniej Góry i kuracjuszy pobliskich uzdrowisk. Należy zaznaczyć, że dzięki doskonałej lokalizacji twierdzy, Chojnik nigdy nie został zdobyty przez wroga. W pierwszej połowie XIX w bastei zamku uruchomiono schronisko, które działa do dziś. Wzgórze Chojnik jest rezerwatem ścisłym, wchodzącym w skład Karkonoskiego Parku Narodowego. Pod ochroną znajduje się drzewostan bukowo - sosnowy oraz różnorodne formy skalne.
Czynne :
10.00-16.00 (luty-marzec)
10.00-17.00 (kwiecień-czerwiec)
10.00-18.00 (lipiec-sierpień)
10.00-17.00 (wrzesień-październik)
10.00-16.00 (październik-listopad)
Bilety :
5 zł - dorośli, 3 zł - młodzież szkolna
Grupy 15-to i więcej osobowe mogą kupić bilety grupowe
do nabycia w strażnicy

Budowę zamku przypisuje się Bolesławowi Krzywoustemu (1102-1138). Potwierdza to bulla Papieża Hadriana IV z 1155 r. Bolesław Wysoki umacnia zamek konstrukcjami murowanymi. Henryk Brodaty zbudował wnętrze zamku, wznosząc kaplicę pw. NMP, budynek mieszkalny oraz więżę sześciokątną i cylindryczną ostatecznej obrony. W czasie wojny trzydziestoletniej w 1646 r. zamek został wysadzony na rozkaz generała Montecuculi i do dziś pozostaje w ruinie. Na początku XIX wieku, zgodnie z obowiązującą romantyczna modą, właściciele pałacu postanowili założyć „dziki” park w stylu angielskim. Górzyste otoczenie ułatwiło im zadanie – nie musieli specjalnie ustawiać skałek ani usypywać pagórków. Ruiny zamku na szczycie pasowały do idei ogrodów romantycznych i stanowiły cenny element urozmaicający krajobraz. Ścieżkę na szczyt wyłożono kamiennymi stopniami. W połowie drogi znajduje się rodzaj kamiennego siedziska. Tu miała odpoczywać św. Jadwiga w drodze do kościółka na szczycie.

Jest najlepiej zachowanym w Polsce obiektem nazywanym rycerską wieżą mieszkalno obronną. Wieże takie były często budowane w XIII i XIV wieku, kiedy to władcy obawiali się o swoją pozycję i nie pozwalali rycerstwu na budowę własnych wielkich zamków. Mimo dwóch przebudów w XVI i XVIII w. wieża siedlęcińska przetrwała do dzisiaj w prawie nie zmienionym średniowiecznym kształcie. Wyjątkowa jest tematyka malowideł, zwykle bowiem dotyczyły one religii, przypominały o ulotności doczesnego świata, natomiast tutaj treść jest świecka i nawiązuje m.in. do rycersko-romansowej opowieści o sir Lancelocie, rycerzu Okrągłego Stołu, przedstawia księcia Bolka I Surowego oraz św. Krzysztofa patrona podróżnych. Poszczególne malowidła opisane są na rozmieszczonych w sali tablicach informacyjnych, a zwiedzaniu towarzyszą dźwięki średniowiecznego chóru, wprowadza to w niesamowity nastrój! Wieża jest otwarta od wtorku do niedzieli w godz. 10-18 (maj-październik) i 10-16 (listopad-kwiecień); wstęp płatny - 4 zł (bilet normalny); 2 zł (bilet ulgowy).