Hotel i Medi-Spa Biały Kamień - Świeradów Zdrój

Kościół p.w. Św. Józefa

Wybudowany został latach 1898-99 dzięki staraniom hrabiny Marii von Schaffgotsch. Poświęcenia dzwonów dokonano 23 marca 1899 r. Wewnątrz znajdują się cztery witraże: Serce Pana Jezusa, Matka Boska, św. Jadwiga i św. Jan Nepomucen, ufundowane przez grafinię Elżbietę Schaffgotsch. Droga Krzyżowa, namalowana na miedzianej blasze, ufundowana została przez grafa Schaffgotscha. Kościół swoją nazwę zawdzięcza przeniesionemu ze starej kaplicy ołtarzowi poświęconemu właśnie Św. Józefowi. Kaplica ta połączona z nowym kościołem jest dziś jego integralną częścią, a ołtarz - jego najpiękniejszą ozdobą. Pierwotny Kościół był trzyprzęsłowy z wieloboczną absydą, utrzymany w stylu neogotyckim zgodnie z modnym w XIX wieku historycyzmem. Ozdobiony od frontu dwiema wieżami.

Dom Zdrojowy

Zwieńczony 45-metrową wieżą zegarową z galerią widokową, otworzył swoje podwoje dla kuracjuszy rankiem 1 lipca 1899 r. Powstał na fundamentach starego Domu Zdrojowego, który spłonął w 1895 r. Obiekt składa się z dwóch budynków, które łączy wspaniała kryta hala spacerowa, zbudowana z drewna modrzewiowego. Zdobi ją polichromia o motywach roślinnych, witraże, a nad sceną orkiestrową widnieje herb rodu von Schaffgotsch, byłych właścicieli Świeradowa. Hala, mieszcząca pijalnię wody mineralnej, ma 80 m długości, 10 m szerokości i tyleż wysokości. Rozciąga się przed nią 160-metrowy taras. Przy głównym wejściu do hali znajduje się źródełko leczniczej wody radonowo-żelazistej.

Pijalnia czynna jest codziennie w godz. 7.30-17.00

Czarci młyn

Podobno w tym budynku grasują diabły, które uprzykrzają życie mieszkańcom i odwiedzającym je osobom. Nawet nazwy w okolicy są niezbyt przyjazne – nad budynkiem wznosi się Czerniawska Kopa, a woda napędzająca koło młyńskie pochodzi z Czarnego Potoku. Trzeba pamiętać, by przed wkroczeniem do wnętrza zabytkowej budowli koniecznie dotknąć głowy jednego z lwów strzegących wejścia, co ma gwarantować bezpieczeństwo i przyjemny pobyt. A wewnątrz jest co oglądać, dotykać, a nawet spróbować, bo pieczony w ponad stuletnim piecu chleb smakuje wyśmienicie. Młyn powstał w 1890 roku i z tego też okresu pochodzi część jego zachowanego wyposażenia. Dawniej spełniał rolę nie tylko młyna, ale także magazynu, piekarni i domu rodzinnego pracujących w nim ludzi. Dzisiaj jest dużą atrakcją turystyczną, a odwiedzający go mogą zapoznać się z dawnymi sposobami produkowania mąki, od procesu przygotowania ziarna, poprzez mielenie aż do wypieku chleba. Czarci Młyn wkrótce stanie się zapewne znany na całym świecie, a to za sprawą wybitnego fotografa Chrisa Niedenthala, laureata prestiżowqej nagrody World Press Photo, który w czerwcu 2005 roku odwiedził Czerniawę Zdrój i dokładnie obfotografował Czarci Młyn, niemal każdy jego zakątek, a także proces wypieku chleba. Zdjęcia mają się ukazać w przygotowywanym właśnie albumie poświęconym polskiemu rzemiosłu.

Godziny zwiedzania – 11:00 – 16:00

Istnieje możliwość zakupu chleba

Schronisko na Stogu Izerskim

Powstało w roku 1924 z inicjatywy Towarzystwa karkonoskiego, a dokładniej z inicjatywy Josefa Siebelta (świeradowskiego lekarza, który przybył do miasta mając lat 21 i będąc ciężko chorym doznał cudownego ozdrowienia, po czym postanowił na stałe osiedlić się w ówczesnym Bad Flinsberg) ze środków rodziny Schaffgotch.
Niedaleko Schroniska funkcjonuje turystyczne przejście graniczne Stóg Izerski - Smrek. Stóg Izerski to miejsce licznych wędrówek turystycznych kuracjuszy przebywających w Świeradowie.

Łazienki Leopolda

Wybudowane w latach 1838-39 przez Schaffgotschów przy górnym źródle. Budynek w kształcie czworoboku mieścił 29 kabin wannowych, do których woda dopływała pod własnym ciśnieniem. Na pietrze urządzono pokoje dla gości kuracyjnych. W 1872 r. po raz pierwszy wprowadzono kąpiel w wywarze z igieł świerkowych, a w Łazienkach Leopolda zainstalowano prysznice opadowe, wanny do kąpieli siedzących. W następnym roku założono ogrzewanie w większości pokoi, ponadto Łazienki Leopolda zostały wyposażone w domową aparaturę telegraficzną. W 1874 roku uruchomiono kocioł parowy, a w kabinach siedzących zastosowano ogrzewanie piecowe. Kolejny sezon wzbogacił Łazienki o urządzenie do parowania igieł świerkowych. Pożar w 1881 r., zdławił częściowo budynek. Przy jego restauracji, dobudowano jeszcze jedno piętro (na pierwszym i drugim piętrze urządzono 55 pokoi), balkony z każdej ze stron. W 1884 r. w Łazienkach Leopolda zainstalowano nowe wanny miedziane, a pomieszczenia inhalacji świerkowej otrzymały urządzenie do wytwarzania chłodnej mgły. Innym wynalazkiem technicznym zamontowanym w tym budynku było urządzenie do gotowania kory do kąpieli i inhalacji. W 1908 r. budynek przeszedł gruntowną modernizację, otrzymując na wyposażenie najnowsze ówczesne urządzenia. W chwili obecnej w dawnych Łazienkach Leopolda mieści się Centrum Reumatologii “Goplana” przy ul. Marszałka J. Piłsudskiego 16.

Łazienki Marii

Powstał według najnowocześniejszych standardów światowych w 1904 r. Dla kuracjuszy przygotowano 12 kabin do  kąpieli całkowitych, 2 kabiny do kąpieli częściowych z białymi glazurowanymi wannami, niklowaną instalacją łazienkową, z ogrzewaniem i wentylacją. W budynku mieściła się również poczekalnia - miejsce do wypoczynku. Ponadto z urządzeń technicznych znajdowały się tu m.in. dwie kadzie z mieszalniami do przygotowywania kąpieli borowinowych oraz zbiornik do parowania kory. Przy Zakładzie wybudowano w owym czasie także kotłownie, pralnię parową i ogromny betonowy zbiornik na wodę mineralną (pojemność 300 m³). Borowinę dostarczano ze złóż położonych na Hali Izerskiej. Do dnia dzisiejszego kuracjusze korzystają z zabiegów borowinowych w tym obiekcie.

Chaty Sudeckie

Domy przysłupowe o konstrukcji wieńcowej, przysłupowej i mieszanej, położone głównie na peryferiach uzdrowiska. W większości pochodzą z XIX w. Największe ich zgrupowania znajdują się w przy ul. Długiej, Lwóweckiej, Głównej i Myśliwskiej. Świeradowskie budynki są częścia Krainy Domów Przysłupowych -malowniczego regionu u styku trzech granic: Niemiec, Czech o Polski.  Domy przysłupowe, których szczególnie dużo (około 6 tysięcy) zachowało sie na Gónych Łużycach - stąd nazywane są niekiedy domami łużyckimi. Elementem rozpoznawczym domu przysłupowego są właśnie... przysłupy, czyli system drewnianych filarów wokół również drewnianej izby, podtrzymujący górną część domu (bezpośrednio dach albo piętro z szachulca). Wspomniana izba (tzw. izba zrębowa) z poziomych bali jest jakby "domem w domu" i konstrukcyjnie nie jest związana z resztą budynku. Ta drewniana "wkładka" stanowi jednak jego duszę. Liczne drewniane lub kamienne detale (wokół drzwi i okien, a nawet na samaych słupach) podkreślają charakter każdego z domów  - jest to prawdziwa uczta dla oczu).